పాండవులు ఒకసారి శ్రీకృష్ణునిని ఒక గంభీరమైన ప్రశ్న అడిగారు. కలియుగం ఎలా ఉంటుంది అని తెలుసుకోవాలని వారి హృదయంలో ఉత్కంఠ. ధర్మరాజు ఆ సమయంలో అక్కడ లేకపోవడంతో మిగిలిన నలుగురు పాండవులు కృష్ణుని చుట్టూ చేరి ఈ ప్రశ్నను ఉంచారు.
కృష్ణుడు మృదువుగా నవ్వి మాటలతో కాక, అనుభవంతో చూపిస్తాను అని అన్నాడు. వెంటనే నాలుగు బాణాలను నాలుగు దిక్కులకు సంధించి, ప్రతి ఒక్కరు ఒక్కో దిశలో వెళ్లి ఆ బాణాన్ని తీసుకురమ్మని చెప్పాడు.
అర్జునుడు తన దిశగా సాగి బాణాన్ని కనుగొన్నాడు. అదే సమయంలో ఒక మధురమైన గానం వినిపించింది. ఆ శబ్దం వైపు తిరిగి చూసాడు. ఒక కోయిల ఎంతో మధురంగా కూస్తూనే, బ్రతికున్న ఒక కుందేలును పొడుచుకుంటూ తింటోంది. ఆ దృశ్యం అర్జునుని హృదయాన్ని కదిలించింది. మధుర స్వరాల వెనుక ఇంత క్రూరత్వం దాగి ఉండటం అతనికి ఆశ్చర్యమైంది.
భీముడు తన దిశగా వెళ్లి బాణాన్ని కనుగొన్న చోట ఒక వింత దృశ్యం కనిపించింది. నాలుగు వైపులా నిండుగా నీళ్లతో నిండిన బావులు ఉన్నాయి. అయితే వాటి మధ్యలో ఒక బావి మాత్రం పూర్తిగా ఎండిపోయి ఉంది. చుట్టూ నీరు సమృద్ధిగా ఉండి కూడా ఒక చోట నీరు లేకపోవడం అతనికి అర్థం కాలేదు.
నకులుడు తన దిశగా వెళ్లి బాణాన్ని తీసుకున్నాడు. అక్కడ ఒక ఆవు తనకు పుట్టిన లేగదూడను విపరీతంగా నాకుతూ ఉంది. ప్రేమతో కాదు, గాయాలు అయ్యేంతగా. అక్కడి ప్రజలు ఎంతో కష్టపడి ఆవు మరియు దూడను విడదీశారు. ఆ దృశ్యం నకులుని మనసులో ప్రశ్నలను రేకెత్తించింది.
సహదేవుడు తన దిశగా వెళ్లి బాణాన్ని కనుగొన్నాడు. అక్కడ ఒక పర్వతం పై నుంచి ఒక పెద్ద గుండ్రని రాయి దొర్లుతూ వస్తోంది. దారిలో ఉన్న చెట్లను పడగొడుతూ వేగంగా వచ్చి, చివరికి ఒక చిన్న మొక్క దగ్గర ఆగిపోయింది. అంతటి శక్తి ఉన్న రాయి ఒక చిన్న మొక్క వద్ద ఆగిపోవడం అతనికి ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది.
నలుగురూ తిరిగి కృష్ణుని వద్దకు వచ్చి తమకు కనిపించిన దృశ్యాల అర్థం ఏమిటో అడిగారు.
కృష్ణుడు సమాధానమిచ్చాడు.
మధురంగా కూస్తూ కుందేలును తిన్న కోయిల కలియుగంలోని కొందరు మహాజ్ఞానుల ప్రతీక. వారు మాటలతో మధురంగా ఉంటారు, భక్తిని బోధిస్తారు. కానీ లోపల వారు భక్తులను దోచుకుంటారు. వారి జ్ఞానం కరుణ లేకుండా ఉంటుంది.
నీళ్లతో నిండిన బావుల మధ్య ఎండిపోయిన బావి కలియుగ ధనికుల ప్రతీక. సంపద సమృద్ధిగా ఉన్నా, పేదలకు ఒక పైసా సహాయం చేయరు. చుట్టూ సౌభాగ్యం ఉన్నా, హృదయం ఎండిపోయి ఉంటుంది.
లేగదూడను గాయాలు అయ్యేంతగా నాకిన ఆవు, పిల్లలపై అతి మమకారం చూపే తల్లిదండ్రుల ప్రతీక. ప్రేమ అనే పేరుతో గారం చేసి, నియంత్రణ లేకుండా పెంచి, వారి జీవితాలను దెబ్బతీయడం కలియుగ లక్షణం.
కొండ మీద నుంచి దొర్లిన రాయి కలియుగంలో మనుషుల నడవడి. ఒక్కసారి పతనం మొదలైతే అది దారిలో ఉన్న విలువలను, సంస్కారాలను, ధర్మాన్ని నాశనం చేస్తూ దిగుతుంది. అయితే చివరకు ఆగిపోయిన చిన్న మొక్క భగవన్నామం. కలియుగంలో రక్షణకు ఆధారం అదే. దైవస్మరణ అనే చిన్న మొక్క మాత్రమే ఈ పతనాన్ని ఆపగలదు.
కృష్ణుని ఈ బోధనం ఒక హెచ్చరిక మాత్రమే కాదు, ఒక ఆశ కూడా. కలియుగం చీకటిగా ఉన్నా, భగవన్నామం అనే దీపం ఉంటే మనిషి పతనాన్ని నిలువరించగలడు.
ఈ కథ మనకు స్పష్టంగా చెబుతుంది. కాలం మారవచ్చు. పరిస్థితులు మారవచ్చు. కానీ దైవస్మరణే మన రక్షణ. అదే మనకు దారి చూపే శాశ్వత ఆధారం.
How did this article make you feel? ఈ కథనం మీకు ఎలా అనిపించింది?
