“ఇతరుల మాట వినని వాడు, తన పొగడ్తలలోనే మునిగిపోతాడు;
సత్యాన్ని అంగీకరించిన వాడే నిజమైన గొప్పవాడు.”**
అనగనగా ఒక పెద్ద రాజ్యం ఉండేది. ఆ రాజ్యానికి ఒక రాజు ఉండేవాడు. అతనికి అపారమైన సంపద, విశాలమైన సైన్యం, అందమైన రాజభవనాలు, సేవకుల సమూహం—all ఉండేవి. కానీ అతని మనసులో ఒక పెద్ద లోపం ఉండేది. అది అహంకారం. తాను చెప్పిందే నిజం, తానే గొప్పవాడు, తనకు మించిన తెలివైనవారు ఎవరూ లేరని భావించేవాడు. తన చుట్టూ ఎప్పుడూ తనను పొగిడే వారినే ఉంచుకునేవాడు. నిజం చెప్పేవారిని దూరం చేసేవాడు.
రాజసభలో మంత్రులు, పండితులు, ప్రజలు ఏదైనా మంచి సలహా చెప్పినా, రాజు వినేవాడు కాదు. “నాకు మీ బుద్ధి అవసరం లేదు. నేను తెలిసినదే సరిపోతుంది” అని వారిని చిన్నచూపు చూసేవాడు. తన గొప్పతనం గురించి రోజూ కవులను పిలిపించి పద్యాలు చెప్పించుకునేవాడు. తన చిత్రాలను గోడలన్నింటిపై వేయించేవాడు. తనను తాను పొగిడించుకోవడమే అతనికి పరమానందం.
ఒక రోజు రాజ్యంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. వర్షాలు పడలేదు. చెరువులు ఎండిపోయాయి. రైతులు బాధతో రాజును ఆశ్రయించి, నీటి వనరులను సంరక్షించడానికి చర్యలు తీసుకోవాలని కోరారు. మంత్రులు కూడా వెంటనే కాలువలు తవ్వాలని, నిల్వలు ఏర్పాటుచేయాలని సూచించారు. కానీ రాజు వినలేదు. “నా అదృష్టం ఉన్నంతవరకు ఈ రాజ్యానికి ఏమీ కాదు” అని అహంకారంగా చెప్పాడు.
రోజులు గడిచాయి. ప్రజలు నీళ్ల కోసం విలవిలలాడారు. పంటలు ఎండిపోయాయి. ఆకలి రాజ్యాన్ని కమ్మేసింది. అయినా రాజు తన సభలో తన గొప్పతనం గురించి పాటలు వినడంలోనే మునిగిపోయాడు. నిజం చెప్పిన మంత్రులను తొలగించాడు. తనను పొగిడిన వారినే దగ్గర ఉంచుకున్నాడు.
ఒక రోజు ఒక వృద్ధ సన్యాసి రాజభవనానికి వచ్చాడు. రాజును చూసి ఇలా అన్నాడు:
“మహారాజా, చెట్టు ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా గాలి ముందు వంగాలి. మనిషి ఎంత ఉన్నత స్థానంలో ఉన్నా ఇతరుల మాట వినాలి. వినని చెవి, చూడని కన్ను లాంటిది.”
రాజు నవ్వి, “నాకు ఉపదేశం చేయడానికి నువ్వెవరు?” అని సన్యాసిని అవమానించాడు. సన్యాసి ప్రశాంతంగా వెళ్లిపోయాడు.
కొద్ది రోజుల తర్వాత రాజభవనంలోని నీటి నిల్వలు కూడా ఖాళీ అయ్యాయి. రాజుకు కూడా నీటి విలువ తెలిసింది. అతని దగ్గర పొగడ్తలు చెప్పినవారు ఒక్కొక్కరుగా వెళ్లిపోయారు. కష్టకాలంలో నిజమైన స్నేహితులు, నిజమైన సలహాదారులే విలువైనవారని అతనికి అర్థమైంది.
రాజు తన తప్పును తెలుసుకున్నాడు. ప్రజల ముందుకు వచ్చి తలవంచి క్షమాపణ కోరాడు. “నేను ఇతరుల మాట వినలేదు. నా అహంకారం నన్ను అంధుడిని చేసింది” అని ఒప్పుకున్నాడు. తిరిగి మంత్రులను పిలిపించి వారి సలహాలతో చెరువులు తవ్వించాడు, కాలువలు నిర్మించాడు, ప్రజలకు సహాయం చేశాడు.
అప్పుడు రాజ్యం మళ్లీ పచ్చగా మారింది. ప్రజలు సంతోషించారు. రాజు కూడా మారిపోయాడు. ఇకపై తనను పొగిడేవారిని కాదు, నిజం చెప్పేవారిని దగ్గర ఉంచుకున్నాడు. ఇతరుల మాట వినడం నేర్చుకున్నాడు. అప్పుడు మాత్రమే అతను నిజమైన గొప్ప రాజుగా నిలిచాడు.
మన జీవితంలో కూడా ఇదే సత్యం. తనను తాను గొప్పగా భావించడం సులభం; కానీ ఇతరుల మాట వినడం, తన తప్పును అంగీకరించడం గొప్పతనం. పొగడ్తలు మనల్ని మత్తెక్కిస్తాయి; విమర్శలు మనల్ని మెరుగుపరుస్తాయి. వినయం ఉన్న చోటే విజ్ఞానం ఉంటుంది.
సారాంశం
ఇతరుల మాట వినని వాడు ఒక రోజు ఒంటరిగా మిగిలిపోతాడు. తనను పొగిడించుకోవడం కంటే, నిజం వినడం ముఖ్యం. అహంకారం మనిషిని కిందకు లాగుతుంది; వినయం పైకి తీసుకెళ్తుంది. నిజమైన నాయకుడు తన గొప్పతనాన్ని చెప్పించుకోడు—తన పనులతో నిరూపిస్తాడు.
“అహంకారం మనిషిని అంధుడిని చేస్తుంది;
వినయం అతనిని మహానుభావుడిని చేస్తుంది.”
కాలం మనిషిగా గుర్తించి జీవితాన్ని క్రమ శిక్షణ గా మారుస్తుంది.
నిత్య శంకల్పబలం అందరికీ శ్రేయోభిలాషి గా ఉన్నతమైన మార్గం.
How did this article make you feel? ఈ కథనం మీకు ఎలా అనిపించింది?
